Liefde voor textiel

Ben Jessie, geboren in 1944 en getrouwd met Peter mijn allerliefste en trouwste supporter. Wij hebben drie kinderen en twee kleinkinderen.
Sinds 1999 geef ik cursus in verschillende handwerktechnieken, mijn specialisatie is
Hardanger en kruissteek borduurwerk (Merklappen ontwerpen) Inmiddels zijn we uit gegroeid als een gezellige handwerkclub, we komen vier maal per maand bij elkaar in een mooie ruimte in de binnenstad van Heerlen. Het werken met naald en draad, verzamelen van antiek textiel en mijn tuin op zes hoog zijn mijn grootste passies.
In deze blog zal ik laten zien wat er zoal gemaakt wordt.
Reacties ontvangen zou ik heel leuk vinden !










zondag 21 april 2013

Cadeautjes

Gelukkig mijn energie is weer terug dus ben ik meteen aan de slag gegaan, was aardig door mijn kleine cadeautjes heen en heb eerst weer voor wat voorraad gezorgd. Paspopjes gevuld met geurende lavendel, zo heb ik ook cadeautjes voor diegene die niet zo van borduurwerk houden en het is toch handmade.

In totaal heb ik 15 stuks gemaakt, mandje gevuld en de rest opgeborgen. Handig aan een kleerhanger in de kast en de geur komt je tegemoet.


Een lavendel kussentje gemaakt, afgebiesd met passend stofje.

Enkele weken geleden zag ik dit kistje bij Zeeman, vond het leuk om iets in het blauw te maken (hoop dat ze het niet leest) ook voor cadeau en haar lievelingskleur is blauw. De binnenkant van het deksel was afschuwelijk afgewerkt met hardboard, heb er een stofje overheen geplakt om het te camoufleren.


Vond het nog niet goed geslaagd, een zigzagbandje langs geplakt ziet er wat afgewerkt uit.



donderdag 18 april 2013

Nonke Buusjke Schinveld Limburg

Vorige week had ik net mijn bericht geplaatst werd ik overvallen door buikgriep, jeetje ik ben in mijn leven nog nooit zo ziek geweest als deze keer. Mijn spieren zijn nog altijd niet op normale sterkte en daarom trakteer ik jullie op een eerste lente foto van mijn balkon en het verslag van vorig jaar van de expositie in Nonke Buusjke. (Vorig jaar was Peter ernstig ziek en de foto's zaten nog op zijn camera)


Geheel verscholen en ingeplant in een natuurljike omgeving is het Nonke Buusjke niet bestemd om een toeristisch trekpleister te worden. Indegendeel! De rust, de stilte is onverbrekelijk verbonden met deze plek en is zelfs een van zijn grootste kostbaarheden. U mag het Nonke Buusjke ook niet beschouwen als een museum, want het is in tegenstelling tot een museum springlevend in al zijn facetten. Het is bedoeld als een schrille tegenhanger van onze huidige onnatuurlijke leefwijze, met alle gevolgen van dien. Het Nonke Buusjke is een plek die stil maakt en tot nadenken stemt, want u maakt een sprong van het heden naar het verleden, waarin u een blik werpt als in een oude kijkdoos, waarin het heden is uitgewist naar het verleden.
Oprichter van het Nonke Buusjke is Theo Berkers (overleden in Mei 2001)
Bron: www.nonkebuusjke.nl
Op het terrein is een nieuw vakwerkhuis gebouwd door vrijwilligers, de ruimte kan worden gebruikt voor exposities, als trouwlocatie en/of workshops te geven. We hebben hiervan ook gebruik gemaakt en de ambiance was hiervoor uiterst geschikt, de reacties waren hartverwarmend en wij hebben net als de bezoekers genoten. Kijk mee!



Op de binnenplaats kan je genieten van verse Limburgse vlaai gebakken in de houtgestookte oven.

 Bakkes (bakkerij).

De rekken voor de vers gebakken vlaaien.

De was hangt te drogen.

De mangel.

Naar binnen gluren hoe de expositieruimte eruit ziet.



Samen met Ria het Hardangerborduurwerk aan het ophangen.

Marco is de kerstboom in elkaar aan het zetten.


In de ruimte zijn kleine ramen dus komt er weinig daglicht naar binnen.




Deze reportage is een kleine greep wat er in Nonke Buusjke te zien en te beleven is. U zult des te meer verrast zijn als u dat zelf, via een bezoek gaat ontdekken.
De openingstijden zijn van Mei t/m September op zaterdag en zondag van 14.00 
tot 17.00 uur. voor speciale activiteiten en extra openingstijden kijk dan op boven geplaatste website.

woensdag 10 april 2013

Update Markertasje

Het eerste pand van het Markertasje is klaar, dan bedoel ik geborduurd. Aan de achterkant laat ik de patronen doorlopen al zal het er anders uitzien, het geborduurde is een deel van het vernaaide lint en de achterkant wordt dan het verdere deel ervan. Zo wordt het dan toch een geheel, met het rood erin verwerkt ziet het er vrolijk uit.

Links onder heb ik mijn initialen gemaakt en rechts op een vrij plekje heb ik heel klein het jaartal gemaakt (het randje in hokjessteek moet ik nog afmaken).

Heb ik nog wat anders gemaakt, toch wel, een tijdje geleden had ik een boek gekocht wat je zoal van oud textiel kan maken. Nu daar heb ik genoeg van en ik vond het leuk om iets uit te proberen, van handgeweven linnen heb ik een naalden mapje gemaakt. Op het voorpand heb ik een naaldkantwerkje vastgezet en door het werkje heen wat steeltjes met bloemtjes geborduurd. De bloemetjes heb ik een beetje aangepast aan de stof van de binnenkant (dit is niet oud) maar ik vind het zo schattig.
Als je goed kijkt kan je zien dat de bloemetjes met de staafknoopjessteekjes zijn gemaakt.




woensdag 3 april 2013

Niet veel gemaakt

Veel heb ik niet gemaakt vorige week is een van mijn handwerkvriendinnen plotseling overleden je houdt er rekening mee maar het was toch schrikken. Ze werd getroffen door een hersenbloeding, na vier dagen coma is ze overleden in de leeftijd van 86 jaar. Haar wens is hierdoor vervuld want ze wilde absoluut niet in een verzorgingshuis terecht komen. In haar leven is ze ook altijd actief geweest met naald en draad (haar echtgenoot was kleermaker) als het druk was hielp ze mee in het atelier. In haar vrije tijd heeft ze prachtige werken gemaakt, waaronder vele merklappen.
In mijn eerste blog (weblog) had ik een bericht aan haar besteed, deze mooie bedsprei met bijpassend kussen had ze gemaakt waar ze heel trots op was. Nu lag hij als laatste afscheidsgroet op de kist met een witte lelie. Irma bedankt voor de vele gezellige uurtjes om samen onze passie te delen.




Het afgelopen jaar had ze er geen zin meer in, het lukte me niet om haar nog ergens enthousiast voor te maken. Het leven gaat verder maar toch is het heel vreemd want na mijn wekelijkse fysio ging ik meestal een kop koffie bij haar drinken, ze woonde er vlak naast en onwillekeurig kijk je naar het raam waar ze meestal naar buiten zat te kijken.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...